Aby użytkownik mógł wykorzystać system CAD do określonych działań, musi wprowadzać odpowiednie rozkazy w języku formalnym systemu. Budowa takiego języka rozkazów jest w większości systemów podobna. Podobnie jak zdanie występujące w mowie ludzkiej, tak i zdanie (rozkaz) w języku systemu zbudowane jest z kilku składników

Budowa zdania w języku systemu CAD
rozkaz	operator	argument	specyfikacja	dane	istniejący element
konstrukcja odcinka przez podanie współrzędnych	wyznacz	odcinek		x=15 y=10 x=75 y=35
konstrukcja odcinka przechodzącego przez punkt P1 równolegle do odcinka L1	wyznacz	odcinek	równolegle		P1, L1

Ze względu na funkcje rozróżnia się operatory, argumenty, specyfikacje (również modyfikacje), wprowadzanie danych i odwołanie do już istniejących elementów.

• Operator definiuje przeznaczone do wykonania czynności, np. KONSTRUKCJA, OBRÓCENIE, ODBICIE (pytanie brzmi co jest do zrobienia?).
• Argument wskazuje elementy rysunku, do których odnosi się dany operator (pytanie brzmi: z którym elementem jest coś do zrobienia?).
• Specyfikacje, zwane też modyfikacjami, są dodatkowymi wskazówkami dla operatorów np. PROSTOPADLE lub RÓWNOLEGLE. Dane są na przykład potrzebne, kiedy poprzez wskazanie wartości współrzędnych następuje ustalenie położenia elementu.
• Odwołanie - to odniesienie rozkazu CAD do już istniejącego elementu - zatem ten element musi zostać wcześniej wskazany.

Najpierw na ekranie monitora pojawia się menu główne ze wszystkimi funkcjami systemu CAD. Z menu głównego użytkownik przy pomocy kursora wybiera żądaną funkcję, np. operator "KONSTRUKCJA". Program CAD pokazuje teraz kolejne menu właściwe dla operatora "KONSTRUKCJA" i umożliwia użytkownikowi wprowadzenie w tym podmenu odpowiednich argumentów. Możliwy jest między innymi wybór argumentu "ŁUK_KOLA" w tym momencie program CAD przechodzi do kolejnego podmenu umożliwiającego dokładniejszą specyfikację łuku koła. Po ustaleniu specyfikacji program CAD wyświetla kolejne podmenu i żąda wprowadzenia danych i wejściowych. Po wprowadzeniu ich przez użytkownika przy pomocy klawiatury, tworzony element zostaje wyświetlony na ekranie graficznym.

Przez pozycjonowanie nowy element zostaje umieszczony na ekranie. Można to wykonać albo przy pomocy linii siatki, albo przez wskazanie współrzędnych w odpowiedniej części (obszar danych) zdania CAD. Przez specyfikację rozumie się pobranie istniejącego elementu łącznie z liniami siatki.

Najważniejszy element zadania - operator - odnosi się do trzech grup funkcyjnych: funkcji standardowych, funkcji manipulacyjnych i funkcji pomocniczych.

Przy pomocy operatora KONSTRUKCJA możliwe jest wstawienie do wewnątrzkomputerowego opisu przedmiotu nowego elementu i wyświetlenie go na ekranie (ang, to create = tworzyć; to insert = wstawiać). Operator KASOWNIE (ang. delete) jest taką samą czynnością, jak - przy kreśleniu - wymazywanie gumką. Dokonuje się go zarówno na opisie wewnątrzkomputerowym, zapisanym w pamięci komputera, jak i na rysunku przedmiotu wyświetlanym na ekranie. Operator ZMIANA (ang. to edit; to modify) umożliwia zmiany w już istniejących elementach. Funkcja manipulacyjna PRZESUWANIE pozwala na przemieszczanie elementów (ang. to move = przemieszczać; to translate = przesuwać; to drag - przeciągać). Operator KOPIOWANIE powoduje skopiowanie istniejącego elementu i umieszczenie jego kopii w innym, wskazanym przez użytkownika miejscu (ang. to copy). Funkcja manipulacyjna OBRÓT (ang. to rotate) pozwala na obrócenie określonego elementu dookota punktu lub osi. Funkcja LUSTRO pozwala na stworzenie lustrzanego odbicia elementu względem określonej osi (ang. Mirror = lustro). SKALOWANIE powiększa lub zmniejsza elementy zapisane w pamięci komputera i wyświetlane na ekranie (ang. to scale up = zwiększać; to scale down = zmniejszać). DOPASOWANIE pozwala wyciąć (skasować) lub zmienić poszczególne części elementów (ang. To trim = porządkować, trymować).
Pożyteczną funkcją pomocniczą jest również ZMIANA WIDOKU - po zaznaczeniu okna (ang. Window) możliwe jest powiększenie lub pomniejszenie widoku detalu przedmiotu. Funkcje OKNO i PRZEMIEŚĆ pozwalają z kolei na dowolne przemieszczanie widoku przedmiotu (ang.: Pane = szyba okienna; to mam = wędrować).
Poza argumentami związanymi z techniką rysowania, np. : wymiarowanie, opisywanie, kreskowanie, stosowane są również argumenty geometryczne - podstawowe, np.: punkt, odcinek, okrąg, odcinek okręgu i argumenty o charakterze rozszerzonym, np. przekrój, krzywa łamana, krzywa o dowolnym kształcie (ang. Spline).

Przy stosowaniu techniki warstwowej możliwe jest przechowywanie rysunków tworzących opis jednego przedmiotu na różnych warstwach rysunku (ang. Levels, Layers). Warstwy takie można porównać do przeźroczystych folii, które złożone jedna na drugiej tworzą kompletny rysunek przedmiotu.
W zależności od aktualnych potrzeb możliwe jest ukrycie lub wyświetlenie określonej folii, jej aktywowanie bądź też wykasowanie. Jest to pomocne w przypadku symulacji, w badaniach budowy, przenikania się i kolizji detali składających się na jeden przedmiot. W trakcie symulacji przemieszczania narzędzi obrabiarek NC lub narzędzi maszyn pomiarowych istotna jest tylko geometria przedmiotu, nie zaś wymiarowanie czy oznaczenia obróbki. Dla programisty NC bardziej racjonalna jest zatem praca tylko z aktualnie potrzebnymi warstwami rysunku.